Verloren

De high van het avontuur begint langzaam weg te ebben en mijn voeten landen langzaam op de grond. Reality kicks in. Ik ben de afgelopen tijd erg moe geweest en had geen idee waarom. Tot het moment dat ik afstand nam. 3 dagen de stad uit, de bergen in. En daar was het… NIKS. Ik was bijna vergeten wat stilte is. Ik kon mijn eigen gedachten weer horen en ze gingen Los – met een hoofdletter L. Wat doe ik hier? Wat moet ik hierna? Wat heb ik nog? Wie heb ik nog? Wat wil ik eigenlijk? Verdriet. Onrust. Pijn. Verwerken. Los laten. Nouja, proberen los te laten. Te accepteren. Proberen alleen te kunnen en willen zijn. Daar is in een hostel in elk geval geen gelegenheid voor. Ik heb letterlijk 24u per dag geen moment voor mezelf en niks doen is saai. Er is altijd iemand die wél uitgaat, iemand die wél praat, iemand die wél vrienden maakt, iemand die socialer is, leuker is, mooier is, actiever is… Iemand die het wél kan. En ik kan het niet. Of misschien wil ik het wel niet. Hoeveel moet ik elke dag van mezelf geven? Want iedereen gaat uiteindelijk weg. Het kan na een week zijn, een maand, een half jaar, een jaar. Maar niemand blijft. En afscheid nemen doet pijn. Dus hoeveel wil ik investeren? Wanneer is het rendabel om die pijn te accepteren als je het afweegt tegen de energie die het me kost om een band op te bouwen? Is het niet makkelijker en veiliger om me af te sluiten en alleen te blijven? Of moet ik me steeds opnieuw openstellen met de kans op afwijzing en pijn? Proberen te vertrouwen. Proberen te berusten. Proberen los te laten.

Liefs Annelien