Twee duimen omhoog

Het is stil geweest. Ik heb geen geniale ingevingen, goede one-liners, diepe gedachtes of een melodramatisch verhaal om te delen. Ik ben aardig gesettled eigenlijk. De meeste dagen bestaan uit de wekker die afgaat, ontbijten, werken, eten en slapen. Heel burgelijk. En als ik een dag vrij heb doe ik vaak niet veel meer dan Netflix kijken, ergens wat eten en drinken, een wandelingetje hier en daar en dutjes. Het enige ‘bijzondere’ aan mijn leven is dat ik aan de andere kant van de wereld leef en in een hostel woon. En toch maakt dat minieme verschil al het verschil. Locatie is alles, zo ook voor de mens blijkbaar. Ik maak regelmatig dagen van 12 uur, heb nooit meer dan 2 dagen vrij, heb geen moment voor mezelf, zie m’n familie nooit en toch ben ik nog nooit zo gelukkig geweest. Ik woon op het mooiste plekje van de wereld, heb een aantal hele fijne mensen om me heen en ik heb sinds kort de liefste vriend en de lelijkste maar meest geweldige auto. Het is in die drukte alleen lastig om de rust te vinden om te schrijven. Om te horen wat er door mijn hoofd spookt. Dus vandaag ben ik met Gert (de auto) de stad uit gereden, op zoek naar een stil plekje, om jullie de laatste update te geven. En ik kan jullie – onder het genot van de stromende regen en uitzicht op het meer en de bergen – vertellen; ja. Het gaat goed. Ik ben heel gelukkig 🙂