Auteur: annelienonline

Het is stil geweest. Ik heb geen geniale ingevingen, goede one-liners, diepe gedachtes of een melodramatisch verhaal om te delen. Ik ben aardig gesettled eigenlijk. De meeste dagen bestaan uit de wekker die afgaat, ontbijten, werken, eten en slapen. Heel burgelijk. En als ik een dag vrij heb doe ik vaak niet veel meer dan Netflix kijken, ergens wat eten en drinken, een wandelingetje hier en daar en dutjes. Het enige ‘bijzondere’ aan mijn leven is dat ik aan de andere kant van de wereld leef en in een hostel woon. En toch maakt dat minieme verschil al het verschil. Locatie is alles, zo ook voor de mens blijkbaar. Ik maak regelmatig dagen van 12 uur, heb nooit meer dan 2 dagen vrij, heb geen moment voor mezelf, zie m’n familie nooit en toch ben ik nog nooit zo gelukkig geweest. Ik woon op het mooiste plekje van de wereld, heb een aantal hele fijne mensen om me heen en ik heb sinds kort de liefste vriend en de lelijkste maar meest geweldige auto. Het is in die drukte alleen lastig om de rust te vinden om te schrijven. Om te horen wat er door mijn hoofd spookt. Dus vandaag ben ik met Gert (de auto) de stad uit gereden, op zoek naar een stil plekje, om jullie de laatste update te geven. En ik kan jullie – onder het genot van de stromende regen en uitzicht op het meer en de bergen – vertellen; ja. Het gaat goed. Ik ben heel gelukkig 🙂

The high of being on an adventure is fading and my feet slowly touch ground again. Reality kicks in. I’ve been very tired lately and didn’t know why. Untill I stepped away. Spending 3 days out of town at the foot of Mt. Cook. And there it was… absolutely NOTHING. I almost forgot the sound of silence. I could hear my own thoughts again and they went Nuts – with a capital N. What am I doing here? What do I do after this? What do I have left? Who do I have left? What do I want? Sadness. Restlessness. Aching. Processing. Letting go. Or at least, trying to let go. To accept. Trying to be and to wanting to be alone. There’s no such thing when you live in a hostel. Surrounded by others 24/7 and doing nothing is b.o.r.i.n.g. There’s always someone who ís going out, someone that ís talking, someone that ís making friends, someone who is more social, more likeable, more fun, more beautiful, more active… someone who cán do it. And I can’t. Or maybe I don’t want to. How much of myself should I give everyday? Everybody is gonna leave eventually. Could be after a week, a month, half a year, a year. But no one stays. And it hurts to say goodbye. So how much do I want to invest? When is that pain going to be worth it when you compare it to the amount of energy you put into creating a bond? And will it last? Wouldn’t it be easier and safer to shut myself off and stay on my own? Or do I have to put myself out there over and over again with the chance of being rejected and hurt? Trying to trust. Trying to let it be. Trying to let go.

With love, Anne(lien)

De high van het avontuur begint langzaam weg te ebben en mijn voeten landen langzaam op de grond. Reality kicks in. Ik ben de afgelopen tijd erg moe geweest en had geen idee waarom. Tot het moment dat ik afstand nam. 3 dagen de stad uit, de bergen in. En daar was het… NIKS. Ik was bijna vergeten wat stilte is. Ik kon mijn eigen gedachten weer horen en ze gingen Los – met een hoofdletter L. Wat doe ik hier? Wat moet ik hierna? Wat heb ik nog? Wie heb ik nog? Wat wil ik eigenlijk? Verdriet. Onrust. Pijn. Verwerken. Los laten. Nouja, proberen los te laten. Te accepteren. Proberen alleen te kunnen en willen zijn. Daar is in een hostel in elk geval geen gelegenheid voor. Ik heb letterlijk 24u per dag geen moment voor mezelf en niks doen is saai. Er is altijd iemand die wél uitgaat, iemand die wél praat, iemand die wél vrienden maakt, iemand die socialer is, leuker is, mooier is, actiever is… Iemand die het wél kan. En ik kan het niet. Of misschien wil ik het wel niet. Hoeveel moet ik elke dag van mezelf geven? Want iedereen gaat uiteindelijk weg. Het kan na een week zijn, een maand, een half jaar, een jaar. Maar niemand blijft. En afscheid nemen doet pijn. Dus hoeveel wil ik investeren? Wanneer is het rendabel om die pijn te accepteren als je het afweegt tegen de energie die het me kost om een band op te bouwen? Is het niet makkelijker en veiliger om me af te sluiten en alleen te blijven? Of moet ik me steeds opnieuw openstellen met de kans op afwijzing en pijn? Proberen te vertrouwen. Proberen te berusten. Proberen los te laten.

Liefs Annelien

7.45am, tijd om op te staan. Gisteren van 11am tot 11.30pm gewerkt dus ik ben nog een beetje duf. Geeft niet. De ochtendshift op de receptie is meestal vrij rustig. Zo ook vandaag. Stilletjes kruip ik mijn bed uit, kleed ik me aan, loop ik naar de keuken, pak ik een bak yoghurt en zorg ik dat ik om 8am bij de receptie ben. De eerste mensen checken uit en de kliko’s heb ik inmiddels vanaf de straat de trap omhoog gesleurd. Sleutels tellen, kas tellen, nieuw geboekte bedden blokkeren, koffie en thee bevoorraden, de lounge fatsoeneren en inmiddels loopt het tegen 10en. Tijd om welkomstberichtjes op de kamerdeuren te gaan schrijven, beddengoed klaar te leggen, de keukenvloer te vegen en de eerste bedden te strippen. Vandaag een stuk of 18 – valt mee. Om 11am komt mijn collega en samen zorgen we dat om 1.30pm alle 18 bedden voorzien zijn van nieuw beddengoed en een handdoek, alle prullenbakken geleegd zijn, rommel weg is, alles is stofgezogen, en alle badkamers schoon zijn, zodat we met de keuken en de extra klussen kunnen beginnen. Als de klok 3 slaat zit mijn werkdag er voor vandaag op. Eerst maar eens eten. Ik heb nog 2 broodjes en een beetje pompoensoep dus precies genoeg voor de lunch. Het is super lekker weer vandaag dus na de lunch spring ik even onder de douche en loop ik naar de gondola. Onderweg zie ik dat het rustig is bij een van mijn favoriete cafeetjes dus loop ik naar binnen voor een iced chai en een raw snickers reep. De chai is niet echt een succes – warm issie toch veel lekkerder. Een klein stukje verder is de start van de gondola. Het is alleen suuuper druk! Aangezien ik geen zin heb om in de rij te gaan staan besluit ik naar het meer te lopen, midden in het centrum. Mijn iced chai is inmiddels al op, maar mijn snickers peuzel ik op aan de waterkant. Ik vind het altijd heerlijk om naar alle mensen, meeuwen en eenden te kijken. De meeuwen zijn druk bezig met ofwel een partner scoren, ofwel elkaar weg te jagen. Veel mensen zien ‘mijn’ uitzicht hier voor de eerste keer en blijven maar foto’s maken. Zelf knijp ik ook nog even in mijn arm en ondertussen geniet ik van het voorjaarsweer. Het is inmiddels alweer 4.30pm en ik besluit naar huis terug te lopen en op het balkon een blogje te typen tot de zon achter de bergen verdwijnt. Vanavond maak ik stamppot (…) want ik heb nog wortels en aardappels en op het kruidenrekje zag ik garam masala. Yum yum. Vanavond wil ik kijken of dat leuke blousje dat ik een paar dagen geleden zag er nog is, misschien nog wat andere boodschappen doen en er draait een film in de lounge dus wie weet ga ik daar nog even socializen. Dan is de dag alweer voorbij… Morgen gaat de wekker gelukkig een uurtje later.

Liefs Annelien

“Ben je gelukkig?” vroeg een oud collega me laatst. “Ja, ik ben gelukkig.” Ik hoefde er geen seconde over na te denken. Ik ben precies waar ik wil zijn. Het besluit nemen om weg te gaan was het lastigste gedeelte. Daarna ging alles min of meer vanzelf. Een week geleden arriveerde ik in mijn nieuwe thuis en begon ik met mijn nieuwe baan, met mijn collega’s als nieuwe soort van familie. We delen een kamer met z’n zessen, waardoor mijn bed (de bovenste van een stapelbed) het enige plekje is dat ik voor mezelf heb. Met een laken als gordijn/deur kan ik me desgewenst afzonderen van de rest van de wereld. Kleine Annelien deed het vroeger niet veel anders. In mijn hutje heb ik twee plankjes tot mijn beschikking om m’n spullen op te zetten. Dat is zat. Zoveel extra’s heb ik in mijn rugzak niet meegenomen. Sinds vandaag heb ik drie nieuwe hutgenootjes om me gezelschap te houden. Drie ieniemienie (decoratieve) kiwi’s. Niet dat ik ooit de kans krijg om me alleen te voelen, want er is altijd iemand in de buurt om even mee te kletsen. (Zo had ik nu een onderbreking van 10min omdat ik met een Duitser die in Groningen heeft gestudeerd sprak. De wereld is klein hier.) Het werk zelf heb ik nog lang niet onder de knie. De afgelopen week was mijn trainingsweek en ben ik volgepompt met informatie over check-ins, kastellingen, tourboekingen en 300 verschillende in te vullen formulieren. Heel vermoeiend en volgens mij ben ik er nog lang niet klaar voor, maar vanaf morgen ben ik dan officieel werknemer. We zullen zien hoe dat gaat. Mijn vrije tijd heb ik tot nog toe vooral binnen doorgebracht doordat ik nog van alles moest uitzoeken en regelen, moe was en het weer ook niet echt meezat. Daar komt binnenkort vast verandering in. Dan kan ik in een nieuwe plaats, met een nieuwe baan, een nieuwe familie en zelfs een nieuwe naam, nieuwe avonturen gaan beleven. Alles van daarvoor bestaat hier niet. Nieuw hoofdstuk, blanco pagina. Voor nu moet ik het hierbij laten. We hebben zo een personeelsvergadering en daarna, zoals elke vrijdagmiddag, doen we een drankje met het hele team. Duty calls 😉

Liefs Annelien

Eindelijk, eindelijk, eindelijk ben ik dan op weg. De reis naar mijn vertrek toe is alles behalve gemakkelijk geweest. Het is een week of zes geleden dat ik uit het raam keek en dacht ‘wat doe ik hier eigenlijk?’. Sindsdien heb ik mijn baan opgezegd, de huur opgezegd, abonnementen opgezegd, mijn inboedel verkocht en tussendoor geprobeerd om te gaan met de nasleep van mijn relatiebreuk. Kortom stress, stress en nog meer stress. Tot op het vliegveld aan toe. Nu ik onderweg ben hoop ik dat ik letterlijk en figuurlijk eindelijk alles achter me kan laten. Ik ben er klaar voor. Kom maar op met de wereld 😉

Liefs Annelien

Druk druk druk! Maar mijn tas is bijna ingepakt, dus binnenkort kun je me hier (ook) volgen 🙂